Wróciliśmy do Polski.

Życie nie zatrzymało się ani na chwilę.

Następnego dnia znów trzeba było wstać do pracy. Janek wrócił do szkoły. Świat wokół toczył się swoim rytmem, a my próbowaliśmy odnaleźć się w rzeczywistości, która po raz kolejny zweryfikowała nasze marzenia.

Nie zastanawialiśmy się długo, co robić dalej.

Nie było czasu na rozpamiętywanie porażki.

Usiadłam przed komputerem i znowu zaczęłam pisać.

Kolejne maile. Kolejne kliniki. Kolejne wysyłane wyniki badań. Kolejne prośby o pomoc.

Miałam nadzieję, że gdzieś na świecie może być miejsce, które da Jankowi szansę. Musiałam je tylko znaleźć.

W tym samym czasie razem z mężem zaczęliśmy zastanawiać się, co jeszcze możemy zrobić dla naszego syna.

Jak zabezpieczyć jego przyszłość?

Jak zdobyć środki na kolejne wyjazdy zagraniczne, konsultacje i – jeśli kiedyś się pojawi – leczenie?

Po wielu rozmowach, przeczytanych artykułach i godzinach spędzonych na szukaniu informacji podjęliśmy decyzję, która zmieniła nie tylko nasze życie.

Postanowiliśmy założyć fundację.

Nie tylko po to, aby pomagała nam zbierać środki na walkę o wzrok Janka.

Chcieliśmy stworzyć miejsce, do którego kiedyś trafią inni rodzice. Tacy, którzy właśnie usłyszeli diagnozę i czują się tak samo zagubieni, jak my czuliśmy się na początku. Chcieliśmy, aby wiedzieli, że nie są sami.

Ogromną pomocą w realizacji tego przedsięwzięcia była moja siostra Danka i jej mąż.

To oni przeprowadzili nas przez cały proces zakładania fundacji. Pomogli stworzyć statut, przygotować dokumenty, załatwić wszystkie formalności i wspierali nas na każdym etapie.

Dziś wiem, że bez nich byłoby nam o wiele trudniej.

Przyznam szczerze, że na początku wszystko wydawało się przerażające.

Statut.

Nazwę fundacji.

Wnioski.

Sąd.

Dokumenty.

Nigdy wcześniej nie mieliśmy z tym nic wspólnego.

Ale z każdym kolejnym krokiem strach ustępował miejsca determinacji.

Bo wiedzieliśmy, po co to robimy.

I w końcu nadszedł ten dzień.

W grudniu nasza Fundacja „Zobaczyć Marzenia” oficjalnie rozpoczęła swoją działalność.

To był dla nas symbol nowego początku.

Dowód na to, że nawet z największego bólu może narodzić się coś dobrego.

Jednak założenie fundacji nie oznaczało końca walki.

Wręcz przeciwnie.

Wieczorami, kiedy kończyły się wszystkie codzienne obowiązki, ponownie siadałam przed komputerem.

Otwierałam skrzynkę mailową.

I pisałam dalej.

Do kolejnych klinik.

Do kolejnych lekarzy…